"میان خود و بنده ام"

خداوند با عزت و جلال می فرمایید:

سوره ی فاتحه الکتاب را میان خود و بنده ام تقسیم کرده ام ؛ آن چنان که نیمی از آن سوره ازآن من است و نیمی از آن از آن اوست . و هر آنچه بنده ام می خواهد از آن اوست .

هنگامی که میگوید : " بسم الله الرحمن الرحیم "میگویم : بنده ام به نامم آغاز کرد وبر من لازم است که کارهای او را به سامان برسانم وبرکات خود رادر کارهای او نازل سازم .

و چون میگوید :" الحمدلله رب العالمین" میگویم : بنده ام ستایشم کرد ودانست که هر نعمتی که دارد از آن من است و گرفتاری هایی که از او برطرف شده ، توسط من صورت گرفته است . اینک شما گواه باشید که نعمت های دنیا و آخرت را برای او افزون کردم و گرفتاری های آخرت را از او برطرف نمودم چنان که گرفتاری های دنیای او را برطرف ساختم .

و چون میگوید :" الرحمن الرحیم" میگویم : بنده ام گواهی داد که همانا بخشنده و مهربانم .

شما را گواهی میگیرم که نصیب اورا از رحمت خود فراوان گرداندم و سهم او را از عطاهایم بی نهایت کنم .

و چون میگوید :" مالک یوم الدین" میگویم : گواه باشید که چون اعتراف کرد که من مالک روز جزایم حسابش را آسان می کنم و حسناتش را بپذیرم و از بد کرداریش در گذرم .

وچون میگوید :" ایاک نعبد" میگویم : بنده ام راست گفت و تنها مرا پرستید گواه باشید که به او ثواب عبادتش را بدهم ثوابی که هر کس عبادتش متفاوت با او باشد بر او رشک برد .

و چون گوید :" ایاک نستعین" میگویم : از من کمک خواست و به من پناه برد گواه باشید که او را در کارش کمک کنم و در سختی ها به فریادش رسم و در گرفتاری روز قیامت دامنش را بگیرم .

چون گوید : " اهدنا الصراط المستقیم " تا به آخر سوره ، می گویم : این از بنده ی من است و بریا بنده ام اجابت کردم ه هر چه خواهد از آن او باشد .

آنچه آرزو داشت به او دادم و از آنچه ترسیده آسوده اش ساختم . 

 

                                                                                  "  صدای او "

نوشته شده در ساعت توسط الهه| |