ظهر بود.
ابتداي خدا بود.
ريگ زار عفيف
گوش مي كرد،
حرف هاي اساطيري آب را مي شنيد.
آب مثل نگاهي به ابعاد ادراك.
لك لك
مثل يك اتفاق سفيد
بر لب بركه بود.
حجم مرغوب خود را
در تماشاي تجريد مي شست.
چشم
وارد فرصت آب مي شد.
طعم پاك اشارات
روي ذوق نمك زار از ياد مي رفت.

باغ سبز تقرب
تا كجاي كوير
صورت ناب يك خواب شيرين؟

اي شبيه
مكث زيبا
در حريم علف هاي قربت !
در چه سمت تماشا
هيچ خوشرنگ
سايه خواهد زد؟
كي انسان
مثل آواز ايثار
در كلام فضا كشف خواهد شد؟

اي شروع لطيف!
جاي الفاظ مجذوب ، خالي !

"سهراب سپهری"

C'était midi:
Heure initiale de Dieu.
Le desert chaste du sable
Prêtait l'oreille
Au murmure mythique de l'Eau:
Œil grand ouvert
Aux étages multiples de la perception.
La cigogne, simple accident blanc
Au bord de l'étang,
Dépouillait le relief de sa presence
Dans l'image pure de l'isolement.
L'œil s'ouvrait à l'Heure dilatée de l'Eau.
La pure saveur des signes
S'effaçait aux terres salées du désert.
Jusqu'où dans le désert
Le jardin vert de la proximité
Étendra-t-il la forme pure
D'un rêve enchanté?

Ô toi, pause sublime
Dans l'intimité frémissante
Des herbes de l'Imminence,
Vers quelle direction de notre regard
Le néant irisé
Projettera-t-il son mirage?
Et l'homme, dis-moi,
Le découvrira-t-on un jour
Comme chant de l'offrande
Dans le verger de l'Espace?

Ô subtilité d'un commencement original,
Vide est la place de nos paroles fascinées.

 

نوشته شده در ساعت توسط الهه| |