ای خدای بزرگ،ای ایده آل غایی من،ای نهایت آرزوهای بشری،عاجزانه درمقابلت به خاک می افتم،توراسجده می کنم،می پرستم،سپاس می گویم،ستایش می کنم که فقط تو،آری فقط توای خدای بزرگ شایسته سپاس وستایشی،محبوب بشری،فقط تویی،گمشده من تویی.ولی افسوس که اغلب تظاهرات فریبنده وزودگذردنیارابه جای تومی پرستم.به آنهاعشق می ورزم وتورافراموش می کنم!اگرچه نمی توانم آنهاراهم فراموشی بنامم چون یک زیبایی یایک تظاهرفریبنده نیزجلوه توست ومسحور تجلیات توشدن نیزعشق به ذات توست.

من هرگاه مفتون هرچیزشده ام،دراعماق دل خود،به توعشق ورزیده ام،بنابراین ای خدای بزرگ،توازاین نظر مراسرزنش مکن.فقط ظرفیت وشایستگی عطاکن تاهرچه بیشتربه تونزدیک شوم ودرراه درازی که به سوی بوستان بی انتهاوابدی تودارم،این سبزه هاوخزه های ناچیزنظرمراجلب نکندوازراه اصلی بازندارند.

گوشه ای ازدست نوشته های دکترمصطفی چمران